Veel mensen zijn niet geïnteresseerd in beeldende kunst. Statistieken laten zien dat meer dan 70 procent van de Nederlandse bevolking nimmer een tentoonstelling of museum bezoekt. Vele van deze musea of galeries hangen vol met moderne kunst; werkstukken waarin vooral de werkelijkheid van de kunstenaar zelf tot uitdrukking wordt gebracht. Het zijn vrije experimenten van kleuren, lijnen en vormen en zij tonen een wereld die niet voor iedereen even toegankelijk is. Wat deze Kunst tot uitdrukking brengt, staat over het algemeen ver weg van de alledaagse werkelijkheid van de mensen; weg van hun wensen, behoeften en problemen. Het is daarom niet zo verwonderlijk dat zoveel mensen niets van moderne kunst moeten hebben. Ze zien er gewoon de zin niet van in. De artistieke uitingen sluiten niet aan bij hun ervaringswereld en bieden hen ook geen houvast in de dagelijkse strijd om het bestaan.
De verbeeldende kracht die van de kunst kan uitgaan, wordt in onze samenleving op een zijspoor gezet. Een zijspoor, omdat het publiek dat zich met kunst inlaat, hoofdzakelijk beperkt blijft tot een intellectuele bovenlaag van de bevolking. Kunstenaars zijn aangewezen op deze kunstminnende elite, vaak zonder dat zij zelf hiervoor gekozen hebben. Terecht vraagt men zich in progressieve kringen af of de moderne kunst niet volledig door de gevestigde burgerlijke cultuur is opgenomen en onschadelijk gemaakt.
De Stichting Kunstkonfrontatie -roepnaam KuKo- zoekt nieuwe terreinen en mogelijkheden voor een kritisch gebruik van de beeldende taal. Kenmerken uit de kunst, zoals het ter discussie stellen van vastgeroeste regels en normen en het vinden van alternatieven voor bestaande situaties, kunnen door iedereen en overal worden toegepast. De Stichting geeft doelbewust steun aan veranderingsprocessen in de samenleving en stimuleert mensen om met behulp van eigen gekozen uitdrukkingsmogelijkheden een gemeenschappelijke wens of behoefte in de maatschappelijke werkelijkheid te concretiseren.
De stuwende krachten in Stichting Kunstkonfrontatie zijn Netty Gelijsteen en Rob Schrama. Sinds de oprichting, eind jaren zeventig, zijn vele kleurrijke en doeltreffende activiteiten uitgevoerd, met buurtbewoners, actiegroepen, vakbonden, krakers en vredesbeweging. Rob Schrama en Netty Gelijsteen worden uitgenodigd op academies en universiteiten in binnen- en buitenland, om de kuko-methode van actievoeren met studenten in de praktijk te brengen.
De komende pagina's belichten een aantal van deze activiteiten in actie- en onderwijssituaties. Tussen deze praktijkvoorbeelden door, kunt u meer lezen over de uitgangspunten van kunstkonfrontatie
Muurschildering in Diemen als protest tegen oprukkend Amsterdam
Kunstenaars in verzet tegen de bouw van de Stopera in Amsterdam