In Verbinding met Jeruzalem

Foto: Dida Mulder 

Het Midden-Oosten staat in brand en wij kijken machteloos toe te met  onze  handen in het haar. Wordt het niet tijd om onze eigen verantwoordelijkheid voor de wereld te nemen en zelf te gaan handelen? We moeten ons realiseren dat wij als afzonderlijk individu de kracht hebben om in te grijpen, om het geweld te stoppen en het menselijk bewustzijn op een hoger niveau te brengen.

 

Om een harmonische wereld te kunnen realiseren zal vrede tussen Israël en het Palestijnse volk de belangrijkste stap zijn voor het oplossen van de conflicten in het hele Midden-Oosten. Daarom zou ik graag met u willen delen wat ik persoonlijk in Jeruzalem onderneem om de vrede dichterbij te brengen. Ik nodig u gaarne uit om met mij mee te doen.

 

Als Amsterdams actiekunstenaar probeer ik al meer dan tien jaar Palestijnen en Israëliërs met elkaar te verzoenen. Dit lijkt een hopeloze zaak te zijn, vooral het afgelopen half jaar. Gaza ligt weer in puin en betreurt zijn meer dan tweeduizend doden; op de Westbank en in Jeruzalem heerst angst en geweld. Al meer dan 67 jaar lijkt het conflict onoplosbaar. Daarom wordt het tijd om totaal nieuwe vredesinitiatieven naar voren te schuiven die de huidige impasse kunnen doorbreken en waarbij het mogelijk wordt dat Palestijnen en Israëliërs wèl kunnen samenleven in één land, zonder grenzen, met Jeruzalem als hun hoofdstad. Ik ben er zelfs van overtuigd dat deze hoopvolle toekomst al binnen een paar jaar kan worden gerealiseerd.

 

Jerusalem Hug

Sinds 2007 organiseer ik samen met een groep van vredestichters uit Jeruzalem de "Jerusalem Hug". Bewoners van Jeruzalem -zowel Israëliërs als Palestijnen- alsmede bezoekers uit de gehele wereld delen hun gemeenschappelijke wens naar vrede en hun liefde voor Jeruzalem. Zij lopen hand in hand rondom de stadsmuren van de Oude Stad; een bonte en vrolijke stoet mensen, begeleid door drummers en andere muzikanten.

  

Met deze ‘ludieke’ vorm van actie voeren bouw ik voort op het Amsterdams cultureel erfgoed uit de jaren ’60. Waar toentertijd Robert Jasper Grootveld met de Provo’s ‘Uche Uche’ roepend rondom Het Lieverdje aan het Spui liep, zo loop ik nu knuffelend met vele honderden Palestijnen en Israëliërs samen rondom de stadsmuren van Jeruzalem teneinde ook daar de ‘Verbeelding aan de Macht’ te helpen brengen.

 

Ik zie de stad Jeruzalem als de belangrijkste locatie om een vredesproces tussen Palestijnen en Israëliërs te kunnen realiseren. Het is een unieke plek in het Midden-Oosten waar alle bevolkingsgroepen met elkaar wonen en werken. Ondanks dat de Palestijnen in Oost-Jeruzalem zich in een zeer ongelijkwaardige en vrijwel rechteloze positie bevinden vergeleken met hun Israëlisch medeburgers, lijkt er over het algemeen een ‘relatieve’ rust in de stad te heersen. De onderliggende spanningen exploderen pas dan wanneer er aan de status van de Tempelberg wordt getornd.

 

Toch is de kans om de Palestijnen en Israëliërs met elkaar te verzoenen ook het groots in Jeruzalem. Een eerste stap naar toenadering is om niet naar hun verschillen, maar juist naar hun gemeenschappelijkheden te gaan kijken. Dat is mijn uitgangspunt bij de Jerusalem Hug. Wat Palestijnen en Israëliërs in Jeruzalem met elkaar delen is hun liefde voor de Oude Stad, die zowel voor joden als voor moslims een heiligdom is. Met de Jerusalem Hug creëren wij een ervaring van vrede en geven we een voorproefje van wat het betekent om samen te leven

in liefde en harmonie.

 

De Jerusalem Hug symboliseert een nieuwe weg naar vrede: de weg van het hart. Als wij vrede vinden in onszelf en in staat zijn om te vergeven, zal de wereldvrede dichterbij komen. Verandering begint bij de basis. De Jerusalem Hug geeft concreet uitdrukking aan deze wens voor verandering. Jeruzalem staat symbool voor vrede. Laat Jeruzalem een stad van verbinding zijn; het hart van de wereld waar eenheid en vrede een feit zijn.

  

Laten wij de Oude Stad van Jeruzalem en haar bevolking zo vaak als nodig is omarmen en knuffelen, totdat alle muren in de harten van de mensen zijn geopend voor liefde, vergeving en respect voor alle mensen die leven in het Heilige Land. De 1 km2 grote Oude Stad is de meest perfecte plek om tot een bundeling van krachten te komen teneinde een kritische massa van vredelievenden te verkrijgen om een ommekeer naar vrede te realiseren.

 

 

 

 

Pa-il; De Federatie Palestina-Israël

Wanneer de bewoners van Jeruzalem hun hart gaan openen naar elkaar en hun medebewoners als hun gelijken gaan beschouwen, zullen de ongelijkheden tussen hen ook niet meer gewenst zijn. En wanneer er de intentie bestaat om in een onverdeeld Jeruzalem met elkaar te willen wonen, zal de stap ook kunnen worden gezet om dat in het gehele Heilige Land te realiseren: Palestijnen en Israëliërs -twee volkeren, twee naties- kunnen in één land, zonder grenzen, naast elkaar leven; als federatie, met Jeruzalem als hoofdstad.

 

"Pa-il" betekent, naast de afkorting van beide staten, ook “actie” in het Hebreeuws en Arabisch. De "Pa-il" beweging heeft een compleet nieuwe oplossing voor de toekomst bedacht: niet een Eén-Staat, niet een Twee-Staten oplossing, maar een combinatie van beide: een Drie-Staten-voor-Twee-Volkeren-in-Eén-Land oplossing. Wat betekent dat?

De drie staten zijn twee staten in één, twee niet-territoriale naties, Palestina en Israël, die samen gaan in een supranationale federatie, die regeert over het land van de Jordaan tot de Middellandse Zee.

Dit zijn in het kort de hoofdpunten van de "Pa-il" beweging. Veel aspecten van de federatieve staat zijn nader uitgewerkt. Reeds bestaande oplossingen van langdurige De federale staat moet supranationaal zijn om te voorkomen dat de twee deelstaten gedwongen worden één staat te worden.

De nationale staten moeten niet gebonden zijn aan een specifiek begrensd grondgebied, zodat elke burger, Palestijn en Israëliër, kan kiezen om te wonen waar hij wil en toch kan stemmen voor zijn eigen nationale parlement. Ook worden zo eventuele toekomstige risico’s van territoriale conflicten of afscheiding voorkomen. Arabieren en Joden kiezen er veelal toch voor om relatief gescheiden van elkaar te wonen; in hun eigen dorpen, wijken en regio’s waar zij als gemeenschap kunnen vasthouden aan hun gewoonten en religie.

De federale regering en het parlement zullen worden samengesteld op een 50/50 basis, waardoor er geen problemen ontstaan tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Het recht op terugkeer naar het Heilige Land van zowel Palestijnse vluchtelingen als Joden zal op dezelfde manier worden gerespecteerd. Jeruzalem krijgt een speciale status als onverdeelde hoofdstad van de Federatie Palestina-Israël.

Veel aspecten van de federatieve staat zijn nader uitgewerkt. Reeds bestaande oplossingen van langdurige conflicten, zoals destijds in Zuid-Afrika en Noord-Ierland, dienen hierbij vaak als voorbeeld. De “Pa-il” beweging noemt zelfs de federatieve staatsvorm van België als inspiratiebron voor hun gedachtegoed!

Veel intellectuelen en jongeren uit zowel Israël als Palestina begroeten de ideeën van “Pa-il”. Mensen van buiten Israël en Palestina kunnen meehelpen dit gedachtegoed aan te vullen en te verspreiden. Vandaar dat ik ook mijn kennis en ervaring met actievoeren in conflictgebieden inbreng om in Jeruzalem tot een concrete oplossing van het conflict bij te dragen.

“Pa-il” richt zich op de opkomende generatie, maar is nog geen politieke partij. Jongeren houden zich liever afzijdig van de politiek en geloven niet meer in de idealen van hun ouders. De Arabische Lente is overal een hel geworden, net zoals de Bezetting, waartegen het antwoord van de Palestijnse leiders niet meer als geloofwaardig wordt gezien. In beide volkeren hunkert de opkomende generatie naar een meer hoopvol perspectief en op een goede verstandhouding met hun buren. Er ontstaat geleidelijk een besef om zich te ontdoen van de bestaande politieke partijen die niet in staat zijn gebleken om oplossingen te vinden voor het voortslepende confict.

 

Epiloog

Ik ben ervan overtuigd dat alle ellende en chaos, veroorzaakt door het toenemend islamitisch fundamentalisme in het Midden-Oosten, zal verdwijnen wanneer de problemen tussen Palestijnen en Israëli's zijn opgelost. Een federale staat, zoals "Pa-Il" dat voorstelt, zal niet alleen een oplossing zijn voor het eindeloos lijkende conflict tussen Palestijnen en Israëliërs, maar kan ook een inspirerend voorbeeld zijn voor andere gebieden in het Midden-Oosten.

Want als Soennieten, Sjiieten, Koerden, Armeniërs, Yezidis en alle andere volkeren en religieuze groeperingen elkanders bestaansrecht respecteren en de kans krijgen om zelfstandig een federatie met andere volkeren te vormen, dan hoeven er geen oorlogen om territoria meer gevoerd te worden.

Uiteraard kan dit resulteren in veranderingen van de grenzen van vandaag, die veelal door koloniale overheersers waren opgelegd zonder rekening te houden met de gebieden van de daar levende volkeren. Zo kan er een nieuwe wereldorde ontstaan van volkeren die in harmonie met elkaar kunnen leven, ongeacht waar de afzonderlijke individuen uit zo’n volk ook mogen leven.

De komende jaren zal ik mij in de eerste plaats blijven richten op Israël en Palestina, vooral op Jeruzalem, omdat daar de kans het groots zal zijn, om een positieve verandering in de menselijke geschiedenis te kunnenn realiseren.

Rob Schrama

Stichting Jerusalem Hug

Meer informatie:

www.jerusalemhug.org

www.pa-il.org 


 


 

 

 

                       

OP BIJZONDERE WIJZE HEEFT ROB SCHRAMA EEN POGING GEDAAN DE VREDE TE BEVORDEREN TOEN HIJ IN JERUZALEM WAS IN DE TIJD DAT DE TWEEDE PALESTIJNSE OPSTAND BEGON.
Artikel in: TM Magazine maart 2001

Kunstenaar Rob Schrama schrijft ons op 5 oktober 2000 toen hij voor een kunstproject in Jeruzalem verbleef:

"Omdat het geweld hier de afgelopen tijd steeds toenam, ben ik maar begonnen met het meest elementaire antwoord erop: mediteren. Ik ben te gast bij de directeur van de Academy of Jerusalem, een club verlichte geesten die zich inzetten voor een betere verhouding tussen Israëli's en Palestijnen. De directeur is net als ik TM-beoefenaar.

Ik stelde voor om de meditatie in het openbaar te doen bij de Klaagmuur, op een afgeschermd pleintje enkele meters boven het grote plein. Afgelopen woensdag begonnen we, eerst met zijn drieën, op meegebrachte kus­sens en dekens. We vormden een kring die snel werd aangevuld door opgetrommelde vrienden en wisselden de meditaties af met gebed en gezang. Er werden ook kringgesprekken gevoerd over de toestan

d

We gingen tot diep in de nacht door en sliepen in de buitenlucht. We werden steeds sterker, voelden dat onze energie en ons krachtige, optimistische gedrag de omgeving positief beïnvloedden. Vrijdag was onze groep uitgegroeid tot meer dan twintig mensen.

Deze dag van moskeebezoek was uitgeroepen tot Dag van de Woede. De verwachting was dat na het ochtendgebed in Al Aksa-moskee op de Tempelberg de joden bij de eronder gelegen Klaagmuur zouden worden bedreigd door rel schoppende Palestij­nen. Ons pleintje vormde een strategische plaats er tegenover.

's Morgens vroeg kwamen tientallen gewapende militairen en politieagenten het bezetten. Er was nauwelijks plaats voor hen: de dekens en kussens bedekten bijna het hele pleintje. De soldaten werden door onze opgewekte stemming beïnvloed: zij glimlachten en er stond ook respect te zien op hun gezichten. Sommigen kwamen op de banken bij onze kring zitten luieren en zongen mee met de Israëlische liederen, Ook toeristen traden spontaan toe tot onze ”Circle for love and peace”. 

                        

Twintig minuten voor het uitgaan van de moskee begonnen wij met een stiltesessie. En ja hoor, aan de overkant hoorden wij het gejoel en het geraas van een stortvloed van vallende stenen en de eerste reeks schoten. Er leek een oorlog aan de gang en het gekke was: ik voelde mij volkomen rustig en volledig zeker van de kracht van onze groep.

Meteen hoorde ik orders schreeuwen en omstanders werden met harde hand van ons pleintje verwijderd. Voorzichtig baanden de mensen zich een weg langs onze doodstille kring, de bevelen en het geduw van de soldaten opvolgend. Het allermerkwaardigste -maar ook door mij verwachte- gebeurde: zowel de soldaten als hun officieren respecteerden onze groep en lieten ons onze gang gaan met mediteren. Het leek wel of ze ons beschermden net zoals wij hen beschermden. Een onuitgesproken vorm van solidariteit. En terwijl het gedreun van zwaar geschut en het knallen van vuurwapens overal om ons heen te horen was, werd door 'onze' groep militairen geen schot gelost.

Na twintig minuten werd het plotseling ijzig stil overal om ons heen. Helemaal niets meer te horen. Ik deed mijn ogen open en keek naar verbaasde soldaten die over de balustrade naar het grote plein bij de Klaag­muur keken. Helemaal verlaten. 'De solda­ten hebben zich teruggetrokken', vertelde de dienstdoendeofficier. 'Het geweld is voorbij.'

De vriendenkring stond op en omhelsde elkaar. Soldaten kwamen lachend en huilend naar ons toe, schudden ons de hand, klopten ons op de schouder en boden siga­retten aan (die niemand aannam). Er was iets bijzonders gebeurd en wij wisten alle­maal dat wij daar ergens iets mee te maken hadden.

"Heus, stilte helpt tegen geweld”.

ROB SCHRAMA
Artikel in: TM Magazine maart 2001


 

Meteen hoorde ik orders schreeuwen en omstanders werden met harde hand van ons pleintje verwijderd. Voorzichtig baanden de mensen zich een weg langs onze doodstille kring, de bevelen en het geduw van de soldaten opvolgend. Het allermerkwaardigste -maar ook door mij verwachte- gebeurde: zowel de soldaten als hun officieren respecteerden onze groep en lieten ons onze gang gaan met mediteren. Het leek wel of ze ons beschermden net zoals wij hen beschermden. Een onuitgesproken vorm van solidariteit. En terwijl het gedreun van zwaar geschut en het knallen van vuurwapens overal om ons heen te horen was, werd door 'onze' groep militairen geen schot gelost.

Na twintig minuten werd het plotseling ijzig stil overal om ons heen. Helemaal niets meer te horen. Ik deed mijn ogen open en keek naar verbaasde soldaten die over de balustrade naar het grote plein bij de Klaag­muur keken. Helemaal verlaten. 'De solda­ten hebben zich teruggetrokken', vertelde de dienstdoendeofficier. 'Het geweld is voorbij.'

De vriendenkring stond op en omhelsde elkaar. Soldaten kwamen lachend en huilend naar ons toe, schudden ons de hand, klopten ons op de schouder en boden siga­retten aan (die niemand aannam). Er was iets bijzonders gebeurd en wij wisten alle­maal dat wij daar ergens iets mee te maken hadden.

"Heus, stilte helpt tegen geweld”.

ROB SCHRAMA

Artikel in: TM Magazine maart 2001


In het najaar van 2000 was Rob Schrama te gast bij de Academy of Jerusalem, een organisatie van verlichte geesten uit de gehele wereld, die oplossingen aanreiken voor een onverdeeld vreedzaam samenlevend Jeruzalem als hoofdstad van zowel Palestina als Israël. De afbeeldingen tonen een toekomstvisie voor deze stad van de oprichter van de Academy of Jerusalem: Dr. Jitschak Hayut-Man. Meer informatie vindt u op website www. thehope.org

 

 

 

 

kkk

                IJZONDERE WIJZE HEEFT ROB SCHRAMA EEN POGING GEDAAN DE VREDE TE BEVORDEREN TOEN HIJ IN JERUZALEM WAS IN DE TIJD DAT DE TWEEDE PALESTIJNSE OPSTAND BEGON.
Artikel in: TM Magazine mallllart 2001

Kunstenaar Rob Schrama schrijft ons op 5 oktober 2000 toen hij voor een kunstproject in Jeruzalem verbleef:

"Omdat het geweld hier de afgelopen tijd steeds toenam, ben ik maar begonnen met het meest elementaire antwoord erop: mediteren.
Ik ben te gast bij de directeur van de Academy of Jerusalem, een club verlichte geesten die zich inzetten voor een betere verhouding tussen Israëli's en Palestijnen. De directeur is net als ik TM-beoefenaar.
Ik stelde voor om de meditatie in het openbaar te doen bij de Klaagmuur, op een afgeschermd pleintje enkele meters boven het grote plein.
Afgelopen woensdag begonnen we, eerst met zijn drieën, op meegebrachte kus­sens en dekens. We vormden een kring die snel werd aangevuld door opgetrommelde vrienden en wisselden de meditaties af met gebed en gezang. Er werden ook kringgesprekken gevoerd over de toestand in Jeruzalem.

Doordat wij daarbij een “spreekstaf”ronddeelden, kreeg iedereen de kans om zijn of haar verhaal te houden, zonder dat dit gepaard ging met discussie. We kregen vanaf het begin veel bekijks en vele mensen traden spontaan toe tot onze kring, Arabieren, orthodoxe joden, ja zelfs agenten en soldaten. De meest verschrikkelijke getuigenverhalen kregen we zo te horen.

We gingen tot diep in de nacht door en sliepen in de buitenlucht. We werden steeds sterker, voelden dat onze energie en ons krachtige, optimistische gedrag de omgeving positief beïnvloedden. Vrijdag was onze groep uitgegroeid tot meer dan twintig mensen.

Deze dag van moskeebezoek was uitgeroepen tot Dag van de Woede. De verwachting was dat na het ochtendgebed in Al Aksa-moskee op de Tempelberg de joden bij de eronder gelegen Klaagmuur zouden worden bedreigd door rel schoppende Palestij­nen. Ons pleintje vormde een strategische plaats er tegenover.

's Morgens vroeg kwamen tientallen gewapende militairen en politieagenten het bezetten. Er was nauwelijks plaats voor hen: de dekens en kussens bedekten bijna het hele pleintje. De soldaten werden door onze opgewekte stemming beïnvloed: zij glimlachten en er stond ook respect te zien op hun gezichten. Sommigen kwamen op de banken bij onze kring zitten luieren en zongen mee met de Israëlische liederen, Ook toeristen traden spontaan toe tot onze ”Circle for love and peace”.

Twintig minuten voor het uitgaan van de moskee begonnen wij met een stiltesessie. En ja hoor, aan de overkant hoorden wij het gejoel en het geraas van een stortvloed van vallende stenen en de eerste reeks schoten. Er leek een oorlog aan de gang en het gekke was: ik voelde mij volkomen rustig en volledig zeker van de kracht van onze groep.

Meteen hoorde ik orders schreeuwen en omstanders werden met harde hand van ons pleintje verwijderd. Voorzichtig baanden de mensen zich een weg langs onze doodstille kring, de bevelen en het geduw van de soldaten opvolgend. Het allermerkwaardigste -maar ook door mij verwachte- gebeurde: zowel de soldaten als hun officieren respecteerden onze groep en lieten ons onze gang gaan met mediteren. Het leek wel of ze ons beschermden net zoals wij hen beschermden. Een onuitgesproken vorm van solidariteit. En terwijl het gedreun van zwaar geschut en het knallen van vuurwapens overal om ons heen te horen was, werd door 'onze' groep militairen geen schot gelost.

Na twintig minuten werd het plotseling ijzig stil overal om ons heen. Helemaal niets meer te horen. Ik deed mijn ogen open en keek naar verbaasde soldaten die over de balustrade naar het grote plein bij de Klaag­muur keken. Helemaal verlaten. 'De solda­ten hebben zich teruggetrokken', vertelde de dienstdoendeofficier. 'Het geweld is voorbij.'

De vriendenkring stond op en omhelsde elkaar. Soldaten kwamen lachend en huilend naar ons toe, schudden ons de hand, klopten ons op de schouder en boden siga­retten aan (die niemand aannam). Er was iets bijzonders gebeurd en wij wisten alle­maal dat wij daar ergens iets mee te maken hadden.

"Heus, stilte helpt tegen geweld”.

ROB SCHRAMA

Artikel in: TM Magazine maart 2001


In het najaar van 2000 was Rob Schrama te gast bij de Academy of Jerusalem, een organisatie van verlichte geesten uit de gehele wereld, die oplossingen aanreiken voor een onverdeeld vreedzaam samenlevend Jeruzalem als hoofdstad van zowel Palestina als Israël. De afbeeldingen tonen een toekomstvisie voor deze stad van de oprichter van de Academy of Jerusalem: Dr. Jitschak Hayut-Man. Meer informatie vindt u op website www. thehope.org

HOME

 

in Jeruzalem.

Doordat wij daarbij een “spreekstaf”ronddeelden, kreeg iedereen de kans om zijn of haar verhaal te houden, zonder dat dit gepaard ging met discussie. We kregen vanaf het begin veel bekijks en vele mensen traden spontaan toe tot onze kring, Arabieren, orthodoxe joden, ja zelfs agenten en soldaten. De meest verschrikkelijke getuigenverhalen kregen we zo te horen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 
 
 
HOME